Zaangażowanie się komercyjnych firm, które są w stanie zainwestować środki finansowe w stworzenie zawartości (ang. content) na daną platformę, daje dwie podstawowe korzyści. Po pierwsze powstaje coś zazwyczaj ciekawego, co ludzie chcą oglądać i dla czego są w stanie ponieść trud instalacji wtyczki na swoim komputerze. A po wtóre, rodzi się rzesza autorów, którzy specjalizują się w danej technologii (także dlatego, że wiedzą, iż będą za to wynagradzani). Tym tropem dochodzimy do sedna tego podrozdziału: jeśli autor stworzy treść na tyle dobrą, że użytkownicy są chętni za nią zapłacić, to prawdopodobnie będzie chciał ją zabezpieczyć – zarówno przed użytkownikami mniej skorymi do zapłaty, jak i przed innymi twórcami, którzy mogliby przywłaszczyć sobie pewne elementy jego dzieła.

Często zatem zdarza się, że firmy wybierają takie oprogramowanie, którego podstawową formą dystrybucji jest skompilowany plik wynikowy (jak na przykład plik swf w przypadku Adobe Flash), unikają natomiast rozwiązań, które dostarczane są pod postacią tekstowego kodu źródłowego (na przykład WebGL lub VRML). Naturalnie, żaden sposób nie zapewnia stuprocentowej ochrony, jednak kod maszynowy jest dużo trudniejszy do rozpracowania, podczas gdy w drugim przypadku jak na dłoni widać od razu wszystkie zastosowane rozwiązania. Jest na to rada w postaci programów szyfrujących kod źródłowy (ang. obfuscators lub scramblers), mogą one jednak obniżać wydajność aplikacji.

Jakiekolwiek nie byłyby to powody tej niechęci, faktem jest, że wysoka penetracja rynku jest niezaprzeczalnym atutem danego rozwiązania. Tak spektakularna popularność pluginu jak w przypadku Flasha jest zjawiskiem prawdopodobnie niepowtarzalnym (o czym świadczy chociażby średni sukces wtyczki Apple Quicktime). Idealnym rozwiązaniem byłaby zatem natywna dostępność oprogramowania w przeglądarce i dlatego duże nadzieje odnośnie Web3D pokładane są w technologii WebGL. Tutaj jednak na przeszkodzie staje firma Microsoft i jej dotychczasowe zapewnienia, że standard ten nie będzie obsługiwany przez przeglądarkę Microsoft Internet Explorer (patrz rozdział o WebGL). Kolejna odsłona „wojen przeglądarkowych” może skutecznie utrudnić sukces WebGL, podobnie jak poprzednia stała się gwoździem do trumny VRMLa.

Z drugiej strony, Adobe Flash nie jest obsługiwany przez urządzenia mobilne firmy Apple, co również ogranicza jego zasięg i odcina twórców od szczególnie dochodowego rynku aplikacji mobilnych. Jak dotąd, walka na rynku trwa, a wygrają ją prawdopodobnie rozwiązania, które będą w stanie dostarczyć treści jednocześnie na różne platformy (podobnie jak w tej chwili dzieje się z programami, które mogą jednocześnie współpracować ze sterownikami OpenGL lub Direct3D).

Co zadziwiające, tak prężny postęp nie był wyraźnie widoczny w domenie grafiki trójwymiarowej w zastosowaniach internetowych. Czy to ze względu na trudność w tworzeniu ciekawych, intuicyjnych w nawigacji treści, czy może z powodu problemów technologicznych – interaktywne 3D nie zyskało jak dotąd „ogolnointernetowego” uznania. Pomimo wielokrotnie podejmowanych prób popularyzacji tego medium, i to już począwszy od samych korzeni Internetu, wciąż nie sposób uwolnić się od wrażenia, że jest to sfera bardzo niedojrzała, której potencjał nie jest należycie wykorzystywany. Jeszcze kilka lat temu, wydawało się, że rozwój tej dziedziny zatrzymał się na poziomie z początku lat dziewięćdziesiątych XX wieku, podczas gdy progres który nastąpił chociażby w grach komputerowych był znacznie bardziej imponujący i z powodzeniem dotrzymywał kroku, a wręcz napędzał, wzrost w obszarze możliwości sprzętu komputerowego.

Druga dekada XXI wieku przynosi coraz mocniejsze zacieśnienie więzi miedzy rynkiem gier, a stronami internetowymi. Coraz więcej aplikacji rozrywkowych o bogatej, trójwymiarowej grafice jest dostępnych w przeglądarkach internetowych, coraz większa rzesza użytkowników regularnie z nich korzysta. Zarazem kończą się prace nad następcą języka HTML 4 oraz kolejną wersja Flasha. Obie technologie mają natywnie obsługiwać grafikę 3D, z wykorzystaniem wspomagania sprzętowego. Pozwala to wierzyć, że w przeciwieństwie do wielokrotnie już wcześniej zapowiadanych rewolucji, tym razem uda się podźwignąć grafikę 3D na wyższy poziom jakości i popularności.

Trudno konkretnie mówić o perspektywach na przyszłość dziś, kiedy na horyzoncie widać dopiero cienie dwóch gigantów, w których pokładane są nadzieje na ogólnodostępne Web3D – Adobe Flash Molehill oraz WebGL. W świecie informatyki, jak dotąd, nie istnieje pojęcie definitywnego rozwiązania jakiejś kwestii. Nie zdarzyło się jeszcze, aby jakaś technologi nie mogła być zastąpiona przez inną, lepszą. Prawdopodobni tak też będzie w przypadku starcia Flash kontra WebGL. Być może zamiast aplikacji uruchamianych na komputerze użytkownika, z czasem popularne staną się rozwiązania działające w tak zwanej chmurze. Być może stopień kompresji obrazu i szybkość łącz internetowych będą na tyle duże, że bardziej będzie opłacało się przekazywać obraz 3D, na bieżąco generowany na jakimś zdalnym serwerze.

Nawet jeśli aktualne starania nie spowodują powszechnej popularności Web3D, to technologie w tym stylu istniały praktycznie od początku internetu (patrze VRML) i nie znikną, a raczej ewoluują. Sprzyja temu rozwój możliwości sprzętowych, a także wciąż wzrastająca liczba użytkowników ogólnoświatowej sieci. Serwis, będący częścią tej pracy magisterskiej, powstał właśnie w tym celu, aby śledzić zachodzące zmiany i sukcesywnie o nich informować.

W witrynie zawarto informacje czym jest trójwymiarowa grafika oraz nakreślono podstaw niezbędnych do rozumienia sposobu jej generowania. Zaprezentowano język VRML, na podstawie którego prześledzono historię grafiki 3D oraz przeplatającej się z nią rzeczywistości wirtualnej. Wspomniano o martwych już dziś rozwiązaniach firm Adobe oraz Microsoft, które jednakowoż stanowią podwaliny sukcesu późniejszych projektów tych firm, a także są dobrą ilustracją na to, jak trudna to dziedzina. Dużo uwagi poświęcono technologii Java, która chociaż jest już dziś stabilna i wydajna, to nie może uwolnić się od złej sławy jaką obarczyły ją pierwsze wersje implementacji. Przedstawiono dotychczasową wersję Adobe Flasha, a także różne pluginy, między którymi znalazło się wiele silników do gier. Na końcu podsumowano wszystkie rozwiązania, umieszczając je w kontekście nadziei i trudności, z jakimi styka się Web3D.

Ze względu na mnogość rozwiązań i ich zróżnicowanie, wybór technologii wyświetlania grafiki trójwymiarowej na stronę internetową nie jest oczywisty. Niniejszy serwis powstała właśnie w celu ułatwienia tego zadania, a przynajmniej wskazania obszarów na które należy zwrócić uwagę. Z biegiem czasu, podejście twórców narzędzi do sposobu wykorzystania grafiki 3D uległo znacznej zmianie. Na samym początku trzeciego wymiaru w przeglądarkach, zakładano, że będzie to bogatszy, wygodniejszy i wizualnie atrakcyjny interfejs służący do obsługi wirtualnych światów. Bardzo ambitne plany odnośnie języka VRML nie zostały nigdy do końca zrealizowane, a cała historia standardu pokazuje wiele problemów z którymi do dziś styka się środowisko autorów interaktywnych, trójwymiarowych obrazów.

VRML dawał bardzo obszerny zestaw narzędzi i rozwiązań, które pozwalały w prosty sposób stworzyć wirtualny świat, ale narzucał też sztywne ramy, w granicach których należy się poruszać. Każda próba wykroczenia poza nie, skazana była na porażkę. Jednocześnie, w kolejnych wersjach standardu, starano się umieścić coraz więcej funkcji, komplikując tym samym i tak już nie łatwą implementację. Nie sposób wymyślić wszystkich możliwych zastosowań oprogramowania, jak również nie można programiście narzucać „jedynej słusznej” wizji. Z drugiej strony, zrozumiałym jest, że stworzenie silnika, który można w dowolny sposób modyfikować, może doprowadzić do tego, że każda aplikacja różni się od drugiej tak znacznie, że w efekcie trudno mówić o jakimkolwiek standardzie!

Dzisiejsze rozwiązania podchodzą w inny sposób do całego problemu. Nowoczesne technologie, takie jak WebGL lub Adobe Flash 11, skupiają się jedynie na tym, aby wygenerować grafikę o jak najlepszej jakości, w możliwie najkrótszym czasie. Stają się najniższą warstwą – interfejsem umożliwiającym „rysowanie” – podczas gdy ciężar logiki aplikacji i pozostałych niezbędnych jej składowych przerzucają na zewnętrzne oprogramowanie. Rozwarstwienie takie, nieobce w świecie informatyki, pozwala na dużą elastyczność, a także łatwiejszą kontrolę nad kodem źródłowym. Połączone aplikacje, z których każda wyspecjalizowana jest w jednej dziedzinie, wydają się być lepszym rozwiązaniem, niż jeden wszechstronny program. W każdym razie, jest to korzystne dla ogólnego rozwoju, szczególnie jeśli weźmie się pod uwagę model oprogramowania otwartego.