Jakiekolwiek nie byłyby to powody tej niechęci, faktem jest, że wysoka penetracja rynku jest niezaprzeczalnym atutem danego rozwiązania. Tak spektakularna popularność pluginu jak w przypadku Flasha jest zjawiskiem prawdopodobnie niepowtarzalnym (o czym świadczy chociażby średni sukces wtyczki Apple Quicktime). Idealnym rozwiązaniem byłaby zatem natywna dostępność oprogramowania w przeglądarce i dlatego duże nadzieje odnośnie Web3D pokładane są w technologii WebGL. Tutaj jednak na przeszkodzie staje firma Microsoft i jej dotychczasowe zapewnienia, że standard ten nie będzie obsługiwany przez przeglądarkę Microsoft Internet Explorer (patrz rozdział o WebGL). Kolejna odsłona „wojen przeglądarkowych” może skutecznie utrudnić sukces WebGL, podobnie jak poprzednia stała się gwoździem do trumny VRMLa.

Z drugiej strony, Adobe Flash nie jest obsługiwany przez urządzenia mobilne firmy Apple, co również ogranicza jego zasięg i odcina twórców od szczególnie dochodowego rynku aplikacji mobilnych. Jak dotąd, walka na rynku trwa, a wygrają ją prawdopodobnie rozwiązania, które będą w stanie dostarczyć treści jednocześnie na różne platformy (podobnie jak w tej chwili dzieje się z programami, które mogą jednocześnie współpracować ze sterownikami OpenGL lub Direct3D).

Unity Player dostępne jest na wszystkie wiodące przeglądarki, zarówno na platformę Windows jak i Mac (Linux nie jest obsługiwany), natomiast samo Unity 3D jest w stanie publikować oprogramowanie także na platformy mobilne firmy Apple, system Android oraz konsole Nintendo Wii. Wsparcie dla Sony Playstation3 oraz Microsoft Xbox jest w trakcie implementacji. Od strony graficznej engine jest na bardzo wysokim poziomie zaawansowania. Obsługuje tzw. renderowanie odroczone (ang. deferred rendering – obliczenia wykonywane są dla poszczególnych fragmentów na które podzielona jest większa bryła, a ich wyniki umieszczane w przejściowych buforach, przed ostatecznym scaleniem), programowanie shaderow we własnym języku wyższego poziomu, autorski sposób prekompilowanego zarządzania powierzchniami widocznymi lub przesłoniętymi (ang. precomputed occlusion culling), generowanie map oświetlenia (ang. lightmapping) oraz dynamiczne cienie.

Dodatkowo, Unity 3D pozwala na korzystać z generatora terenów, rożnego typu symulatorów fizycznych opracowanych przez nVidia (PhysX), obsługi dźwięku oraz połączeń sieciowych do gry wieloosobowej. Do wszystkich tych rozszerzeń ułatwiających tworzenie aplikacji (szczególnie gier), bezpośredni dostęp możliwy jest poprzez wizualny edytor, który jest jedna z największych zalet Unity. Chociaż istnieje możliwość tworzenia skryptów (dostępne języki to JavaScript, C# oraz Boo), to całą zaawansowana aplikacje można z powodzeniem stworzyć też bez napisania ani jednej linijki kodu i bezpośrednio z edytora opublikować, gotowa do osadzenia na stronie internetowej.

Wszystkie te udogodnienia nie są jednak w pełni darmowe. Chociaż od pewnego czasu Unity dostępne jest bezpłatnie, to jest to wersja okrojona, z której usunięto niektóre istotne funkcje, pozostawiając mimo to w pełni funkcjonalny engine. Za wersje „Pro” oraz licencje do publikowania gier na platformy inne niż Windows, trzeba płacić dodatkowo. Zamiast walczyć o ogólnodostępność poprzez popularyzacje Unity Playera, twórcy Unity postanowili pójść inna droga i podjęli współpracę z Adobe, planując uczynić swój silnik kompatybilnym z playerem Flash w wersji Molehill (link). Dzięki ogromnej bazie użytkowników którzy mają zainstalowana wtyczkę od obsługi Flasha, Unity 3D zyskałoby powszechny zasięg (a Adobe wygodne narzędzie do edycji).

• Unity 3D: http://unity3d.com/