Nowy interfejs który proponuje Adobe operuje na niskim poziomie. W skrócie można to określić w ten sposób, że programista tworzy program służący bezpośrednio do cieniowania wierzchołków i pikseli (vertex and fragment shader) (link). Pozwala to na ogromną elastyczność, ale jednocześnie stopień skomplikowania i złożoności kodu który trzeba napisać, aby wygenerować trójwymiarowy obiekt, jest zdecydowanie zbyt wysoki dla twórców i grafików, którzy nie mają wiele do czynienia z programowanie, a co dopiero z programowym tworzeniem grafiki 3D. Dlatego Adobe postawiło na współpracę z deweloperami obecnych już na rynku bibliotek obsługi 3D we Flashu. Alternativa3D, Away3D, CopperCube, Flare3D, Minko, Sophie3D oraz Yogurt3D, w swoich najnowszych wersjach, obsługują technologię dostarczoną przez Flash Molehill (link).

Symbioza Adobe z projektami które są dostępne już od pewnego czasu na rynku, zapewnia pewnego rodzaju wsteczną kompatybilność kodu. Dzięki temu twórcy nie będą musieli uczyć się nowych narzędzi i nowego sposobu tworzenia – zmieni się jedynie podłoże techniczne silnika, w mniejszym stopniu jego składnia. Na scenie ma się również pojawić bardzo popularny silnik do tworzenia trójwymiarowych gier Unity3D (link). To potężne narzędzie, obejmujące również wizualny edytor, dotychczas korzystało z własnej, wspomaganej sprzętowo wtyczki. Plugin ten, pomimo swojej znacznej popularności (35 milinów użytkowników (link)), nie dorównuje jednak penetracji Flash Playera – współpraca z Adobe ma zapewnić możliwość eksportu aplikacji stworzonych w Unity3D, bezpośrednio do formatu Flash.

Unity Player dostępne jest na wszystkie wiodące przeglądarki, zarówno na platformę Windows jak i Mac (Linux nie jest obsługiwany), natomiast samo Unity 3D jest w stanie publikować oprogramowanie także na platformy mobilne firmy Apple, system Android oraz konsole Nintendo Wii. Wsparcie dla Sony Playstation3 oraz Microsoft Xbox jest w trakcie implementacji. Od strony graficznej engine jest na bardzo wysokim poziomie zaawansowania. Obsługuje tzw. renderowanie odroczone (ang. deferred rendering – obliczenia wykonywane są dla poszczególnych fragmentów na które podzielona jest większa bryła, a ich wyniki umieszczane w przejściowych buforach, przed ostatecznym scaleniem), programowanie shaderow we własnym języku wyższego poziomu, autorski sposób prekompilowanego zarządzania powierzchniami widocznymi lub przesłoniętymi (ang. precomputed occlusion culling), generowanie map oświetlenia (ang. lightmapping) oraz dynamiczne cienie.

Dodatkowo, Unity 3D pozwala na korzystać z generatora terenów, rożnego typu symulatorów fizycznych opracowanych przez nVidia (PhysX), obsługi dźwięku oraz połączeń sieciowych do gry wieloosobowej. Do wszystkich tych rozszerzeń ułatwiających tworzenie aplikacji (szczególnie gier), bezpośredni dostęp możliwy jest poprzez wizualny edytor, który jest jedna z największych zalet Unity. Chociaż istnieje możliwość tworzenia skryptów (dostępne języki to JavaScript, C# oraz Boo), to całą zaawansowana aplikacje można z powodzeniem stworzyć też bez napisania ani jednej linijki kodu i bezpośrednio z edytora opublikować, gotowa do osadzenia na stronie internetowej.

Wszystkie te udogodnienia nie są jednak w pełni darmowe. Chociaż od pewnego czasu Unity dostępne jest bezpłatnie, to jest to wersja okrojona, z której usunięto niektóre istotne funkcje, pozostawiając mimo to w pełni funkcjonalny engine. Za wersje „Pro” oraz licencje do publikowania gier na platformy inne niż Windows, trzeba płacić dodatkowo. Zamiast walczyć o ogólnodostępność poprzez popularyzacje Unity Playera, twórcy Unity postanowili pójść inna droga i podjęli współpracę z Adobe, planując uczynić swój silnik kompatybilnym z playerem Flash w wersji Molehill (link). Dzięki ogromnej bazie użytkowników którzy mają zainstalowana wtyczkę od obsługi Flasha, Unity 3D zyskałoby powszechny zasięg (a Adobe wygodne narzędzie do edycji).

• Unity 3D: http://unity3d.com/

W witrynie zawarto informacje czym jest trójwymiarowa grafika oraz nakreślono podstaw niezbędnych do rozumienia sposobu jej generowania. Zaprezentowano język VRML, na podstawie którego prześledzono historię grafiki 3D oraz przeplatającej się z nią rzeczywistości wirtualnej. Wspomniano o martwych już dziś rozwiązaniach firm Adobe oraz Microsoft, które jednakowoż stanowią podwaliny sukcesu późniejszych projektów tych firm, a także są dobrą ilustracją na to, jak trudna to dziedzina. Dużo uwagi poświęcono technologii Java, która chociaż jest już dziś stabilna i wydajna, to nie może uwolnić się od złej sławy jaką obarczyły ją pierwsze wersje implementacji. Przedstawiono dotychczasową wersję Adobe Flasha, a także różne pluginy, między którymi znalazło się wiele silników do gier. Na końcu podsumowano wszystkie rozwiązania, umieszczając je w kontekście nadziei i trudności, z jakimi styka się Web3D.

Ze względu na mnogość rozwiązań i ich zróżnicowanie, wybór technologii wyświetlania grafiki trójwymiarowej na stronę internetową nie jest oczywisty. Niniejszy serwis powstała właśnie w celu ułatwienia tego zadania, a przynajmniej wskazania obszarów na które należy zwrócić uwagę. Z biegiem czasu, podejście twórców narzędzi do sposobu wykorzystania grafiki 3D uległo znacznej zmianie. Na samym początku trzeciego wymiaru w przeglądarkach, zakładano, że będzie to bogatszy, wygodniejszy i wizualnie atrakcyjny interfejs służący do obsługi wirtualnych światów. Bardzo ambitne plany odnośnie języka VRML nie zostały nigdy do końca zrealizowane, a cała historia standardu pokazuje wiele problemów z którymi do dziś styka się środowisko autorów interaktywnych, trójwymiarowych obrazów.

VRML dawał bardzo obszerny zestaw narzędzi i rozwiązań, które pozwalały w prosty sposób stworzyć wirtualny świat, ale narzucał też sztywne ramy, w granicach których należy się poruszać. Każda próba wykroczenia poza nie, skazana była na porażkę. Jednocześnie, w kolejnych wersjach standardu, starano się umieścić coraz więcej funkcji, komplikując tym samym i tak już nie łatwą implementację. Nie sposób wymyślić wszystkich możliwych zastosowań oprogramowania, jak również nie można programiście narzucać „jedynej słusznej” wizji. Z drugiej strony, zrozumiałym jest, że stworzenie silnika, który można w dowolny sposób modyfikować, może doprowadzić do tego, że każda aplikacja różni się od drugiej tak znacznie, że w efekcie trudno mówić o jakimkolwiek standardzie!

Dzisiejsze rozwiązania podchodzą w inny sposób do całego problemu. Nowoczesne technologie, takie jak WebGL lub Adobe Flash 11, skupiają się jedynie na tym, aby wygenerować grafikę o jak najlepszej jakości, w możliwie najkrótszym czasie. Stają się najniższą warstwą – interfejsem umożliwiającym „rysowanie” – podczas gdy ciężar logiki aplikacji i pozostałych niezbędnych jej składowych przerzucają na zewnętrzne oprogramowanie. Rozwarstwienie takie, nieobce w świecie informatyki, pozwala na dużą elastyczność, a także łatwiejszą kontrolę nad kodem źródłowym. Połączone aplikacje, z których każda wyspecjalizowana jest w jednej dziedzinie, wydają się być lepszym rozwiązaniem, niż jeden wszechstronny program. W każdym razie, jest to korzystne dla ogólnego rozwoju, szczególnie jeśli weźmie się pod uwagę model oprogramowania otwartego.