• LWJGL – Lightweight Java Game Library: http://www.lwjgl.org/

• Jogamp: http://jogamp.org/
• JSR 231: Java Binding for the OpenGL API: http://jcp.org/en/jsr/detail?id=231
• Gluegen: http://jogamp.org/gluegen/www/

• Strata: http://www.strata.com/

• 3DzzD: http://dzzd.net/

• jReality: http://www3.math.tu-berlin.de/jreality/index.php

• Aviatrix 3D: http://aviatrix3d.j3d.org/index.html

• Ardor 3D: http://www.ardor3d.com/

jMonkey działa na wszystkich maszynach które obsługują OpenGL 2 i wykorzystuje do tego bibliotekę LWJGL. Architektura silnika pozwala na korzystanie z programów cieniujących i zaawansowanego modelu oświetlenia, a także z cząsteczek oraz dwuwymiarowego post-processingu (obróbki poszczególnych ramek po ich wyrenderowaniu). Ponadto jMonkey oferuje wiele funkcji przydatnych przy tworzeniu gier, takich jak model fizyki świata, wspomaganie dla obsługi wielu graczy poprzez sieć, narzędziem do tworzenia graficznego interfejsu użytkownika Twórcy chwalą się funkcjami ułatwiającymi generowanie terenu, a także wsparciem dla rożnych urządzeń sterujących

Nie bez znaczenia jest fakt, że cały engine jest dobrze udokumentowany, oraz dostępne są poradniki dla początkujących. jMonkey skupia się na łatwym i szybkim tworzeniu oprogramowania – może więc być dobrym rozwiązaniem dla wszystkich którzy chcą rozpocząć karierę twórcy gier. Wywołanie jednej metody simpleInitApp() powoduje ustawienie najprostszego środowiska, w którym zdefiniowane są klawisze służące do „chodzenia”, ruch myszą steruje kamera, a obiekt dodany do grafu sceny od razu widoczny jest na ekranie. jMonkey nie gorzej sprawdza się w zaawansowanych projektach, czego przykładem są aplikacje, w których silnik został zastosowywany (link).

• jMonkey Engine: http://jmonkeyengine.com/

• Xith 3D: http://xith.org/

Java 3D (link) jest darmowa biblioteka służącą do generowania obrazów 3D, która wykorzystuje graf sceny do organizacji wirtualnych obiektów, które są następnie rysowane na ekranie. Rozszerzenie to zostało zaprojektowane w taki sposób, aby moc obsłużyć zarówno wizualizacje prostych obiektów, jak i tworzenie zaawansowanych gier (link). Java 3D przede wszystkim zajmuje się logika aplikacji i uporządkowaniem trójwymiarowych obiektów, natomiast obraz generowany jest przy pomocy narzędzi niskiego poziomu – OpenGL lub Direct3D. Zastosowanie tych standardów umożliwia korzystanie z dobrodziejstw sprzętowej akceleracji (link). Ponadto biblioteka umożliwia obsługę wielu wyświetlaczy, programów cieniujących (programable shaders), a także dźwięku przestrzennego.

Należy pamiętać, że Java 3D, chociaż nie daje zupełnej kontroli nad samym procesem generowania obrazu, jest pełnokrwistym językiem programowania. Pozwala na wykorzystywanie zaawansowanych struktur danych i architektury obiektowej. Z jednaj strony daje to nieograniczone możliwości, z drugiej jednak, każda aplikacja obarczona jest charakterystycznym dla Javy narzutem w warstwie abstrakcji, który wzmaga się wraz ze wzrostem komplikacji programu. Na stronie domowej projektu dostępna jest pełną dokumentacja (link), można również znaleźć kilka oficjalnych tutoriali (link), chociaż całość zdaje się być odrobinę zapomniana i zaniedbana, o czym świadczyć może wiele niedziałających odnośników Przykładowy program z oficjalnego poradnika Java 3D (link) rysujący oświetloną kule.

        1     import com.sun.j3D.utils.geometry.*;
        2     import com.sun.j3D.utils.universe.*;
        3     import Javax.media.j3D.*;
        4     import Javax.vecmath.*;
        5     public class Ball {
        6       public Ball() {
        7         // tworzymy Wszechświat
        8         SimpleUniverse universe = new SimpleUniverse();
        9         // tworzymy strukturę, która będzie zawierać obiekty
        10        BranchGroup group = new BranchGroup();
        11        // tworzymy kulę i dodajemy ją do grupy obiektów
        12        Sphere sphere = new Sphere(0.5f);
        13        group.addChild(sphere);
        14        // tworzymy czerwone światło
        15        Color3f light1Color = new Color3f(1.8f, 0.1f, 0.1f);
        16        BoundingSphere bounds =
        17        new BoundingSphere(new Point3D(0.0,0.0,0.0), 100.0);
        18        Vector3f light1Direction = new Vector3f(4.0f, -7.0f, -12.0f);
        19        DirectionalLight light1
        20  	      = new DirectionalLight(light1Color, light1Direction);
        21        light1.setInfluencingBounds(bounds);
        22        group.addChild(light1);
        23        // ustawiamy widok w kierunku kuli
        24        universe.getViewingPlatform().setNominalViewingTransform();
        25        // dodajemy stworzoną grupę obiektów do Wszechświatu
        26        universe.addBranchGraph(group);
        27      }
        28      public static void main(String[]args) { new Ball(); }
        29      }

• Java 3D: http://java3d.java.net/
• Getting Started with the Java 3D API: http://java.sun.com/developer/onlineTraining/java3d/j3d_tutorial_ch1.pdf
• Java 3D Tutorial: http://www.java3d.org/tutorial.html

O ile Java wywodzi się z potrzeby tworzenia małych aplikacji webowych (link), a jej związek z internetem i zastosowaniami sieciowymi był od początku pielęgnowany, to wykorzystanie języka do tworzenia trójwymiarowej grafiki było traktowane marginalnie. Java posiada wydajny komponent Canvas, który umożliwia generowania obrazów 2D, jednak klasy służące do kompleksowej obsługi obiektów 3D nigdy nie weszły do podstawowej dystrybucji. Interfejs programistyczny Java 3D rozwijany jest jako niezależny projekt pod opieka Sun. Co za tym idzie, wymaga on pobrania przed pierwszym użyciem. Podejście takie, a także prawie dwuletnia przerwa w pracy nad projektem (link), sprawiły, że na rynku pojawiły się inne konkurencyjne biblioteki – zarówno wyspecjalizowane, jak i bardziej uniwersalne.

Wszystkie rozwiązania które zostaną zaprezentowane korzystają naturalnie z dobrodziejstw, ale również podlegają ograniczeniom narzuconym przez Javę. Są to zatem technologie obiektowe, zazwyczaj wysokiego poziomu – pozwalające się skupić na logice aplikacji, a nie na niuansach związanych ze sprzętem i sposobem wyświetlania na nim obrazów. W teorii, wszystkie aplikacje, napisane z dodatkiem jednego z wybranych API, powinny być uruchamiane na każdym sprzęcie wyposażonym w wirtualna maszynę Javy w odpowiedniej wersji. Przedstawione biblioteki wspierają wersje środowiska, przeznaczona na urządzenia stacjonarne (Java Standard Edition). Urządzenia mobilne korzystają z Java ME (Micro Edition), która posiada osobne API do generowania grafiki 3D.

Pomimo tak ogromnych możliwości i bogatej oferty rozwiązań pomagających w dostarczeniu interaktywnej, trójwymiarowej grafiki, Java nie jest powszechnie wykorzystywaną technologią na stronach WWW. Pomijając kilka rozległych projektów takich jak Minecraft (link), Nord (link), czy Tribal Trouble (link), które równie dobrze mogłyby być niezależnymi od przeglądarki programami (i jako takie mogą być uruchomione), Javę na komercyjnych stronach internetowych spotyka się sporadycznie. Może to wynikać z kilku powodów.

Po pierwsze, załadowanie apletu zajmuje dużo czasu, szczególnie przy pierwszym uruchomieniu wirtualnej maszyny Java oraz kiedy występuje konieczność doładowania zewnętrznych bibliotek. Okres oczekiwania na uruchomienie apletu znacznie zmalał, w porównaniu do starszych wersji, wciąż jednak może trwać do kilkudziesięciu sekund.

Innym czynnikiem który może odstraszać autorów od publikacji swoich realizacji przy pomocy Javy, jest niska penetracja rynku. Według różnych badań, Wirtualna Maszyna Javy jest obecna na 65% (link) do 75% (link) komputerów stacjonarnych mających dostęp do internetu. To bardzo dużo w porównaniu do rozszerzeń, które użytkownik musi samodzielnie instalować, jednak zbyt mało dla twórców, którzy chcą używać Javy na przykład do umieszczania ozdobnych elementów nawigacyjnych lub reklam na stronie.

Istnieją również pewne uprzedzenia na temat Javy, które nie koniecznie są prawdziwe w odniesieniu do najnowszych wersji, ale były niebezpodstawne w początkach istnienia oprogramowania i zostały utrwalone w obiegowej opinii. Można tu wymienić bardzo niską stabilność i wydajność aplikacji, bardzo długi czas ładowania, a także brak kompatybilności między maszynami wirtualnymi wydawanymi przez różnych producentów, w szczególności problemy ze środowiskiem oferowanym przez Microsoft (link). Nie bez znaczenia, przede wszystkim w przypadku początkujących użytkowników, były niepokojące komunikaty towarzyszące uruchamianiu apletu.

Poza projektami które są na bieżąco rozwijane i szeroko wykorzystywane, w internecie można natrafić na ślady inicjatyw, które zostały zaniechane – co nie oznacza koniecznie, że nie nadają się do użytku Do grupy tej można zaliczyć Espresso3D (link) – wydajny engine z obsługa dźwięku i wykrywaniem kolizji, a także jView (link), służące do wizualizacji i działające jako aplikacja lokalna.

Osobną grupę stanowią rozwiązania, zapewniające dostęp niskiego poziomu, które ograniczają się do dwóch popularnych projektów: JOGL oraz LWJGL. W przeciwieństwie do opisanych poprzednio silników, które oferowały wyższy poziom uporządkowania danych (graf sceny), ta grupa daje programiście interfejs do bezpośredniej pracy z API OpenGL – zachowując w mniejszym lub większym stopniu jego struktury danych oraz poszczególne funkcje i sposoby działania. Zarówno JOGL, jak i LWJGL nie posiadają narzędzi ukierunkowanych na poszczególne typy aplikacji – są natomiast dobra bazą do tworzenia wysokopoziomowych engine’ów.

Oba API oprócz grafiki 3D, wspierają również interfejs OpenAL odpowiedzialny za obsługę dźwięku przestrzennego. Prostota LWJGL jest atrakcyjną cechą tego rozwiązania, podczas gdy JOGL wydaje się mieć odrobinę bardziej rozbudowaną warstwę abstrakcji. Oba jednak są zasadniczo bibliotekami pozwalającymi na komunikację między Javą, a OpenGL o podobnej wydajności oraz stopniu skomplikowania.